Gaziantep mutfağının kendine has bir tavrı vardır ve bu tavır şok soğutma söz konusu olduğunda daha da belirginleşir. Yörenin kullandığı baharatlardan pişirme alışkanlıklarına kadar farkı yaratan detayları inceliyoruz.
Bununla birlikte, göç, ticaret ve mevsim döngüleri tarifleri sürekli dönüştürmüştür. Diyarbakır çevresinde şok soğutma ile ilgili anlatılan yerel adlandırmalar, bu değişimin en görünür izidir.
Genellikle, her tarifin arkasında bir ihtiyaç ve bir coğrafya vardır; hangi malzemenin bol olduğu, yöntemi de belirlemiştir. Şok soğutma konusunda eski usulleri bilmek, bugünkü kısayolların neden işlediğini anlatır.
Özetle, şok soğutma konusunda temeller oturduktan sonra fark yaratan şey ölçüler değil, zamanlamadır. Dinlendirme, kademeli tuzlama ve son dakika yağ ekleme gibi küçük hamleler dokuyu belirgin biçimde değiştirir.
Şok soğutma ile ilgili çalışmalarda hacim ile ağırlık karıştırıldığında sonuç tutmaz. Kabarık ve elenmiş bir malzemenin aynı bardaktaki ağırlığı, sıkıştırılmış halinden belirgin biçimde düşüktür.
Şok soğutma konusunda su bardağı ve çay kaşığı ölçüleri kişiden kişiye değişir. Hassas tarifleri gram cinsinden yazmak, tekrarlanabilirliği tek hamlede kurtarır.
Aynı anda yapılabilecek işleri üst üste bindirmek büyük fark yaratır; su kaynarken sebzeyi hazırlamak gibi. Şok soğutma konusunda kısa bir sıra listesi yazmak, adım atlamayı da önler.
Yalın bir zemin, sade bir tabak ve az sayıda aksesuar çoğu zaman kalabalık kurgudan daha etkilidir. Yemeğin dumanı tüterken çekilen kare, soğuduktan sonrakinin yerini tutmaz.
Çoğu senaryoda, görsel, tarifin ilk izlenimidir; iyi çekilmiş tek bir kare tarifin denenme ihtimalini belirgin biçimde artırır. Şok soğutma konusunda en pratik yöntem, pencere ışığını yandan alacak şekilde tezgahı düzenlemek ve tepe lambasını kapatmaktır.
Kısaca, kıvam sorunlarının başlıca nedeni sıvı oranı, ısı ve karıştırma süresidir; bu üçünden birini değiştirmek genellikle sonucu düzeltir. Fazla sulu kalan karışımlarda ateşi kısıp kapağı açarak buharlaşmayı artırabilir, gerekirse az miktarda nişasta veya un ile kıvam verebilirsiniz. Aşırı koyulaşan karışımlara ise sıcak su ya da et suyunu azar azar, sürekli karıştırarak ekleyin; tek seferde eklemek topaklanmaya yol açar.
Temelde, birçok yemek pişirildikten sonra buzdolabında 2 ile 3 gün rahatlıkla saklanır, hatta bazı sulu yemekler bekledikçe lezzetlenir. Salata, kızartma ve çıtır dokulu tariflerde ise hazırlık aşamasını önceden yapıp son adımı servis öncesine bırakmak daha doğru olur. Sos, doğranmış sebze ve marine edilmiş etleri ayrı kaplarda saklamak, yemek gününde işinizi büyük ölçüde kısaltır.
Pişmiş yemeklerin çoğu hava almayan kaplarda derin dondurucuda 2 ile 3 ay arasında lezzetini korur. Sulu yemekleri porsiyonlara ayırıp üzerine tarih yazarak dondurmak, hem çözdürmeyi kolaylaştırır hem de israfı önler. Patates ve süt bazlı soslar donduktan sonra doku değiştirebileceği için bu tür yemekleri taze tüketmek daha iyi sonuç verir.
Özetle, tariflerde verilen ölçüler genellikle 4 kişilik porsiyona göre hesaplanır, bu yüzden kişi sayısını değiştirdiğinizde tüm malzemeleri aynı oranda artırıp azaltmanız gerekir. Un, süt gibi temel malzemelerde su bardağı yerine mutfak terazisi kullanmak sonucu çok daha tutarlı hale getirir. Baharat ve tuz miktarını ise oranla değil, damak tadınıza göre azar azar ekleyerek ayarlayın.
Temelde, çoğu tarifte buğday unu yerine pirinç unu, mısır nişastası veya karabuğday unu karışımları kullanılabilir, ancak birebir aynı miktar her zaman işe yaramaz. Glutensiz unlar daha fazla sıvı çektiği için hamura biraz daha su veya yağ eklemek gerekebilir. Soslarda ve çorbalarda kıvam için un yerine nişasta kullanmak en pratik çözümdür.
Ölçüleri bir kez not defterinize geçirdikten sonra bu tarifi ezbere yapabilecek hale gelmeniz uzun sürmeyecek.